In maart 2019 ontmoette ik voor het eerst mijn biologische moeder en de rest van mijn familie in Indonesië. Na deze ontmoeting keerde ik terug naar Nederland, vol goede voornemens. Het allerbelangrijkste vond ik dat ik haar moest helpen aan een beter bestaan. Ik wilde haar uit de armoede helpen, dat gunde ik haar. Zoals zij mij ooit het leven heeft gegund.
Al snel kwam ik er achter dat hulp op afstand behoorlijk moeilijk kan zijn. Ik had dat eigenlijk ook niet anders verwacht en was hier vanuit alle kanten wel voor gewaarschuwd. In deze serie blogs lees je waar je voor gewaarschuwd moet zijn, mochten jullie ooit hetzelfde pad willen bewandelen. Veel van mijn verhalen zijn ontstaan uit de bijzondere ontdekkingen die ik deed in het omgaan met cultuurverschillen. De Indonesische cultuur kent een totaal andere levenshouding dan ik gewend was, wat het maken van duidelijke afspraken soms behoorlijk ingewikkeld maakt.
In het begin stuurde ik bijvoorbeeld geld, zonder echt kritisch te zijn op waar het precies voor gebruikt zou worden. Maar al snel merkte ik dat het geld vaak op een andere plek terechtkwam dan waarvoor het bedoeld was. Het oordeel is dan al snel dat het geld, in jouw beleving, vooral wordt besteed aan onbenullige zaken, of zelfs lijkt te verdwijnen zonder duidelijke bestemming en dat roept al snel frustratie en teleurstelling op. Op een moment kun je er dan voor kiezen om helemaal geen geld meer te geven. Maar je kan er ook voor kiezen om een moeilijkere weg in te inslaan, de weg van begrip, betrokkenheid en directe aanwezigheid.
Dus… op 30 december 2022 stapte ik op het vliegtuig naar Jakarta. Een dag later, op oudejaarsavond, vierde ik samen met mijn moeder het nieuwe jaar in Rangkasbitung, Banten, West-Java.
In verschillende verhalen, de een wat langer dan de ander, probeer ik mijn verschillende ervaringen uiteen te zetten. Schrijven zal in het begin wat roestig zijn, maar ik hoop dat ik in de loop van de tijd een beetje loskom en jullie ook een beetje kan amuseren. Er valt namelijk zat te lachen hier in Indonesië. Ik hoop vooral dat andere geadopteerde Indonesiërs zich open stellen voor de cultuur uit het moederland. Ik denk dat vele van lotgenoten zich net als ik zich vervreemd voelen van hun afkomst. Voor mezelf wil ik dat mijn komst naar Indonesië ook een plek geven. Ik probeer elke week iets te schrijven. Ben je geadopteerd maar nog nooit terug geweest of ben je ooit enkel en alleen terug geweest met je Nederlandse ouders op rootsreis dan hoop ik je te hiermee te kunnen overhalen om alsnog zelf te gaan.
Heb je vragen of opmerkingen, laat het vooral weten, geen enkele vraag is te gek, en ik ga een goede discussie zeker niet uit de weg.