Na het beschrijven van mijn persoonlijke doelstellingen, de dingen die ik hier in Indonesië wil bereiken om mezelf te ontwikkelen, stevig te blijven staan en dit avontuur bewust vorm te geven, is het tijd voor het logische vervolg: de doelstellingen rond de steun aan mijn familie. Want hoe belangrijk mijn eigen groei ook is, het leven hier draait uiteindelijk óók om iets heel tastbaars: concrete hulp aan mijn Indonesische familie. Dit is wat mijn verblijf hier extra betekenis geeft. Het herinnert me eraan dat mijn avontuur niet alleen gaat over wie ik wil worden, maar ook over wie ik wil zijn voor de mensen ik als familie beschouwd. Met die gedachte in het achterhoofd neem ik jullie graag mee in de ondersteunende doelstellingen die ik voor hen heb opgesteld.
Betere leefomstandigheden
Een van mijn belangrijkste ondersteunende doelstellingen is het verbeteren van de basisleefomstandigheden van mijn moeder en zus. Het huis waarin zij wonen is oud, vochtig en verre van comfortabel, met voorzieningen die al jaren niet meer voldoen. Door praktische verbeteringen aan te brengen,stromend water, betere sanitaire voorzieningen, een degelijk bed en fatsoenlijke bergruimte, wil ik een fundament creëren dat hun dagelijks leven gezonder en waardiger maakt. De situatie is soms zo beperkt dat ik zelfs overweeg om een ander huis te zoeken, een plek waar mijn moeder niet alleen meer privacy heeft, maar ook eindelijk de rust die nu ontbreekt doordat ze het huis deelt met twee zussen en hun kinderen.
Financiële stabiliteit en zelfstandigheid
Daarnaast wil ik mijn familie helpen om financieel stabieler en zelfstandiger te worden. Niet door simpelweg geld te geven, dat lost op de lange termijn niets op, maar door te investeren in duurzame oplossingen die hun eigen kracht vergroten. Een belangrijk onderdeel daarvan is het opknappen van het kleine winkeltje van mijn moeder, zodat het weer een plek kan worden waar klanten met vertrouwen binnenstappen en waar dagelijks een bescheiden maar eerlijk inkomen kan worden verdiend. Tegelijk wil ik hen begeleiden in de basisprincipes van ondernemen: hoe je slim inkoopt, hoe je producten met een gezonde marge verkoopt, en hoe je eenvoudige administratie bijhoudt zodat inkomsten en uitgaven niet langer een mysterie zijn.
Het uiteindelijke doel is dat mijn moeder en zus leren omgaan met geld op een manier die rust geeft in plaats van stress,dat ze weten wat er binnenkomt, wat eruit gaat en hoe ze kunnen plannen zonder afhankelijk te zijn van mijn bijdragen. Financiële zelfstandigheid is in mijn ogen niet alleen praktisch, maar ook essentieel voor hun eigenwaarde. Het verandert de dynamiek binnen de familie, maakt onze onderlinge relatie eerlijker en geeft hen het vertrouwen dat ze, ondanks alle uitdagingen, zelf de regie kunnen nemen over hun dagelijks leven.
Ook wil ik een motor kopen voor mijn zus als ze in Rangkasbitung is. Met een motor kan zij zich veel vrijer bewegen, boodschappen doen en het geeft het haar de mogelijkheid om mijn moeder naar het ziekenhuis of de kliniek te brengen wanneer dat nodig is op het moment dat het nodig is. Zorgen voor een auto vind ik net iets te ver gaan. Zo zijn er meer grenzen.
Hulp Zonder Valstrikken
Grenzen vervagen snel; geven wordt verwacht, en wie geeft, moet vaak nog meer geven. Mijn doel is dan ook om duidelijke kaders voor mezelf te stellen en me daaraan te houden. Door steun altijd rechtstreeks aan derden te betalen en nooit contant geld te geven, houd ik mijn hulp overzichtelijk en voorkom ik dat ik word meegesleept in een eindeloze stroom van verwachtingen. Als mijn moeder naar de dokter moet, betaal ik de rekening direct bij de balie in plaats van geld mee te geven. Als er eten nodig is, doe ik zelf de inkopen of betaal ik ze rechtstreeks bij de winkel. En wanneer er iets gerepareerd moet worden, reken ik direct af met de monteur zodat iedereen weet waar het geld naartoe gaat. Dit soort praktische afspraken helpt niet alleen om misverstanden te voorkomen, maar geeft mij ook de rust dat mijn steun precies terechtkomt waar hij bedoeld is. Ik bescherm ik mezelf tegen de valkuil waarin elke bijdrage ongemerkt groter wordt en steeds vaker terugkomt. Het geeft mij de helderheid om te blijven helpen zonder overweldigd te raken, en het helpt mijn familie om mijn rol te zien zoals die bedoeld is: ondersteunend, maar niet grenzeloos. Ik wil niet alleen gezien worden als de bron van financiële oplossingen, maar als zoon en broer. Dat vraagt tijd, geduld en vooral nieuwe vormen van communicatie. Het is mijn doel om die relatie langzaam te verschuiven richting meer gelijkwaardigheid, waarin we niet alleen praten over geld, verplichtingen of dagelijkse logistiek, maar ook over wat hen daadwerkelijk bezighoudt. Het is een langzaam, kwetsbaar proces, maar wel een waar ik bewust voor kies.
Kleine gedragsveranderingen
Ik weet dat ik geen grote veranderingen van mijn moeder en zus kan verwachten, simpelweg omdat hun leven, opvoeding en omstandigheden hen weinig ruimte bieden om anders te handelen. Toch hoop ik subtiele verschuivingen te bereiken: iets meer initiatief, iets meer eerlijkheid, iets minder afhankelijkheid en iets meer wederkerigheid. Niet vanuit dwang, maar door geduld, voorbeeldgedrag en consistente communicatie. Mijn doel is bescheiden, maar waardevol: elke kleine verandering kan op de lange termijn een verschil maken.
Wat is haalbaar
Ik wil realistisch blijven over de impact van mijn inspanningen. Ik kan helpen, ondersteunen en bouwen, maar ik kan de situatie niet volledig veranderen, niet hun mentaliteit, niet hun verleden en zeker niet de cultuur waarin zij zijn opgegroeid. Wat ik wél kan, is praktische verbeteringen brengen die hun dagelijks leven iets lichter maken: een beter huis, schoon water, een motor voor mobiliteit, een winkeltje dat weer draait, en een duwtje in de richting van financiële stabiliteit. Dat zijn tastbare dingen, stappen die passen binnen mijn mogelijkheden en waar ik direct verschil mee kan maken.
Maar wat ik níet van mijzelf moet verwachten, is dat ik diepgewortelde patronen kan ombuigen of dat ik mensen kan laten handelen vanuit een perspectief dat nooit het hunne is geweest. Ik kan hun neiging tot afhankelijkheid niet zomaar veranderen, net zomin als ik hen kan dwingen om verantwoordelijkheid te nemen voor zaken die ze hun hele leven buiten zichzelf hebben geplaatst. Ik kan geen nieuwe waarden aanleren, geen andere manier van denken opdringen en geen familiegeschiedenis herschrijven. Dat is niet mijn rol, en het zou ook niet eerlijk zijn om dat van hen te verlangen.
Wat ik wél kan, is een veilige ruimte bieden waarin kleine veranderingen mogelijk worden: een gesprek dat net iets opener wordt, een financiële gewoonte die langzaam verschuift, een houding die iets minder op onmiddellijke noodzaak gericht is. En wat ik niet moet verwachten, is dat dit snel gaat of dat het überhaupt altijd zichtbaar zal zijn. Mijn bijdrage ligt in het bieden van kansen, niet in het afdwingen van uitkomsten.
Door dat onderscheid helder te houden, blijf ik trouw aan mijn eigen grenzen én aan de realiteit waarin mijn familie leeft. Ik kan het pad verlichten, maar niet bepalen waar zij hun voeten neerzetten.
erugkijkend op al deze ondersteunende ambities zie ik hoe sterk ze verweven zijn met het leven dat ik hier probeer op te bouwen, een leven waarin zorg, verantwoordelijkheid en realisme voortdurend met elkaar in gesprek zijn. Ik kan niet alles veranderen, maar ik kan wel doen wat binnen mijn bereik ligt: kleine verbeteringen realiseren, kansen creëren en een basis leggen waarop mijn moeder en zus verder kunnen. Dat alleen al geeft richting aan mijn verblijf en betekenis aan mijn inspanningen. En ondanks de uitdagingen, de cultuurverschillen en het tempo van verandering dat zelden aansluit bij mijn eigen ritme, blijf ik vertrouwen houden in de waarde van elke stap die wél lukt. Maar misschien valt het wel heel erg tegen en word ik door tegenslagen gedwongen om mijn plannen stop te zetten; ook dat hoort bij de realiteit waarin ik hier leef. Toch hoop ik, net als bij mijn persoonlijke doelstellingen, in de loop van de tijd in deze blog te kunnen vertellen over de successen die ik met deze ondersteunende plannen behaal. Misschien zijn het kleine stappen, misschien onverwachte overwinningen, maar elke vooruitgang, hoe bescheiden ook, zie ik als bewijs dat inzet, geduld en betrokkenheid uiteindelijk hun weg vinden in het dagelijks leven van mijn familie. Het zou mooi zijn om later terug te kijken en te zien dat al deze plannen niet alleen op papier bestonden, maar ook werkelijk verschil hebben gemaakt in hun bestaan.