Van de gekoelde shoppingmalls naar een hot topic: daten in Jakarta. Misschien een te tikje persoonlijk en te confronterend om over te schrijven, maar ach, waarom niet? Het is ook een manier om mezelf onder ogen te komen. Dus: we gaan het lezen én schrijven. Ik hoop niet al te veel controverse.
Mijn zoektocht naar liefde was geen rechte weg, maar een lange reis langs talloze haltes. Als je het zou visualiseren, oogt het misschien wat losbandig, een spoor vol hoge pieken en diepe dalen. Toch heeft die reis mij gevormd. Ze schonk me levenslessen die ik anders nooit had geleerd, inzichten die mijn blik op de wereld hebben verruimd, en vriendschappen die mij dierbaar zijn gebleven. En uit die zoektocht kwam ook het mooiste geschenk voort: mijn dochter. Tegelijkertijd liet ze sporen achter van leegte. Vaak kostte het me meer dan ik wilde, een lege portemonnee hier en daar, en momenten waarop ik mensen moest teleurstellen. Daar heb ik soms spijt van, maar vaak was het gewoon niet te vermijden. Liefde is nu eenmaal onvoorspelbaar en soms een beetje chaotisch. Maar precies daardoor blijft het interessant, en de moeite waard om over te schrijven.
Waarom ben ik gaan daten?
Omdat het kan, ik ben single, maar dat hele idee van “de ultieme levenspartner vinden” voelt inmiddels wat achterhaald. Natuurlijk, op datingprofielen zie je vaak de standaardtekst “op zoek naar mijn soulmate”. Maar eerlijk: je moet wel even nadenken voordat je dat invult. Want de vraag is niet alleen: vind ik iemand? maar ook: ben ik zelf eigenlijk een goede levenspartner voor een ander?
Voor mij draait daten tegenwoordig minder om dat grote einddoel en meer om het leven wat leuker maken. Want eerlijk is eerlijk: alleen maar online werken hier in Jakarta kan soms best eenzaam zijn. Ik ben niet iemand die een enorme vriendenkring nodig heeft, maar af en toe wat gezelschap, een goed gesprek, samen lachen, of gewoon iemand die je dag wat lichter maakt, is toch wel fijn.
En laten we ook niet om de brei heen draaien: een beetje intimiteit hoort daar ook bij. Het hoeft niet meteen groots of ingewikkeld te zijn, soms is het gewoon de kleine dingen die het leven warmer maken.
Dus ja, daten in Jakarta is voor mij niet zozeer een zoektocht naar “de ware”, maar meer een manier om het leven wat gezelliger, luchtiger en misschien ook een tikje spannender te maken. Wie weet komt daar iets moois uit.
Ik word ‘s ochtends wakker als een luie, wat onhandige en verlegen nerd, het type dat eigenlijk beter zou passen achter een scherm, met een headset op, fanatiek FIFA (EA Sports FC voor gen-z) spelend tegen onbekende tegenstanders. Zodra ik iets met anderen moet delen, word ik vaak zo verlegen dat ik me verschuil achter oppervlakkigheid. Soms vraag ik me af of ik eigenlijk wel diepgang heb. Als ik met mezelf praat, dan komen amper gedachten naar boven die dieper gaan dan wat ik wil eten vandaag. Heel filosofisch klinkt dat niet… maar misschien juist wél heel Indonesisch.
Gek genoeg hoefde ik me in het verleden geen zorgen te maken om dates te krijgen. Want nadat ik ben wakker geworden en in de spiegel kijk veranderd dat zelfbeeld. Blijkbaar vinden mensen dat ik er goed uitzie. Dat klinkt een beetje alsof ik mezelf aanprijs op een marktkraam, maar hé , ik heb dit ook niet verzonnen. Lange tijd keek ik nauwelijks in de spiegel, maar inmiddels weet ik: mijn uiterlijk werkt soms gewoon als een soort bonuskaart. Volgens anderen heb ik een aura van spiritualiteit, mystiek en bedachtzame energie. Dat kan ik ook wel verklaren: Ik ben een vreselijke dagdromer waar mijn bewustzijn hangt ergens tussen mijn hoofd en twee meter daarboven. Maar het betekent niet dat mijn bewustzijn op een wolk zweeft tussen diepere filosofische levensbeschouwingen. Ik sta Ik ben een vreselijke dagdromer, met een bewustzijn dat vaak ergens zweeft tussen mijn hoofd en een paar meter daarboven. Dat klinkt misschien alsof ik op een wolk zit te filosoferen over het leven, maar zo is het niet. In werkelijkheid sta ik gewoon vaak “uit”. Daar komt nog bij dat ik half doof ben en mijn hersenen traag werken, waardoor ik meestal pas laat reageer op wat er gebeurt. Dat heeft weinig te maken met doordachtheid, het is eerder een kwestie van traag schakelen en een beetje achter de feiten aanlopen.
Bewust van deze kwaliteiten had ik vroeger best wat ‘succes’ op het gebied van daten hier in Indonesië. In mijn jonge jaren mocht ik uitgaan met fotomodellen, tv‑persoonlijkheden en socialites Het leverde bijzondere ervaringen op: van chique feestjes tot gesprekken die soms meer over make‑up en camera‑hoeken gingen dan over het leven zelf. Leuk was het zeker, maar uiteindelijk bracht het me een stapel verhalen die ik nu met een glimlach kan navertellen. De tijden zijn veranderd. Mijn klassieke signature move, doen alsof ik knap en spiritueel ben, komt niet meer uit de verf. Mensen staren tegenwoordig liever naar hun telefoon dan naar elkaar. Door de tand tes tijds vinden er lichamelijk steeds minder auto correcties plaats op vetrollen en grijs haar. Die magie is ook een beetje uitgewerkt. Mentaal ben ik al lang klaar om mijn heerlijke koddige ik te omarmen. Helpt ook niet bij het vinden van een aantrekkelijke partner.
Gelukkig is er nu ook hier in Jakarta een moderne oplossing: de datingapp, de digitale cupido die je met één swipe een nieuwe kans geeft. En eigenlijk lijkt dat best een praktische oplossing. Je hoeft de deur niet meer uit, geen hoofdstedelijke verkeerschaos te trotseren om iemand te ontmoeten. Het bespaart je ook die ongemakkelijke momenten waarop familie of collega’s je krampachtig proberen te koppelen. Nu kun je gewoon glimlachend zeggen dat je al voorzien bent – dankzij de datingapp, die je met één swipe in contact brengt met iemand leuks.
Maar natuurlijk kleven er ook risico’s en gevaren aan die apps. En die problemen zijn wereldwijd zo’n beetje hetzelfde: van nepprofielen en misleidende foto’s tot mensen die spoorloos verdwijnen zodra je denkt dat er eindelijk iets moois ontstaat. Het digitale daten is handig, maar het blijft een jungle – eentje waarin je soms beter een kompas én een flinke dosis humor bij de hand hebt.
Stel je voor: een datingapp is eigenlijk net een digitale supermarkt, maar dan niet voor je dagelijkse boodschappen maar voor mensen. Je bladert door profielen alsof je langs de rekken loopt. Links een foto van iemand voor Raja Ampat, rechts iemand die ineens dol is op padel (waarom padel?). De swipe: In plaats van een winkelmandje heb je je duim. Naar rechts betekent: “Ja, leuk, ik neem dit mee.” Naar links: “Nee, laat maar staan.” De aanbiedingen: Soms krijg je een “match” dat voelt alsof je twee dezelfde producten hebt gepakt en de kassa zegt: “Gefeliciteerd, 1+1 gratis!”. Daarna begint het chatten. Dat is een beetje alsof je een proefhapje krijgt in de supermarkt. Soms smaakt het goed, soms denk je: “Wie heeft dit bedacht?” De realiteit: Uiteindelijk kom je erachter dat de foto’s vaak beter zijn dan het product zelf. Net als bij die pizza op de doos die er in het echt toch wat minder uitziet. Net als in de supermarkt geldt: kijk goed naar de verpakking, check de houdbaarheidsdatum en vertrouw niet blind op de reclame. Achter een glanzende foto kan een bedorven product schuilgaan. Je denkt dat je een verse pizza koopt, maar eenmaal thuis blijkt de bodem karton en de kaas plastic. Zo kan iemand op een datingapp zich voordoen als charmant en betrouwbaar, terwijl er achter de verpakking een oplichter schuilgaat. Je ziet een aantrekkelijk product in de aanbieding, maar pas bij de kassa ontdek je dat er een absurd bedrag wordt afgeschreven. Net zo werkt het met mensen die je eerst overladen met complimenten en dan ineens om geld vragen. Soms pak je een doos uit het schap die prachtig is vormgegeven, maar er zit helemaal niets in. Zo zijn er profielen die bestaan uit gestolen foto’s en verzonnen verhalen – mooi van buiten, leeg van binnen. In de supermarkt lijkt het proefhapje heerlijk, maar na een paar happen proef je dat er iets niet klopt. Op datingapps kan iemand je eerst een goed gevoel geven, maar langzaam blijkt dat je in een spel van leugens en druk terechtkomt. In een land als Indonesië, waar armoede voor velen een dagelijkse realiteit is, lijken de risico’s op datingapps ook groter. De kloof tussen rijk en arm maakt dat sommige mensen deze platforms niet alleen gebruiken om liefde of gezelschap te vinden, maar ook als middel om financieel voordeel te behalen. Waar elders een misleidend profiel vooral leidt tot teleurstelling, kan het hier uitmonden in oplichterij, fraude of zelfs langdurige manipulatie. Het contrast is scherp: aan de ene kant de glitter van dure restaurants, branded tassen en internationale allure, aan de andere kant de harde realiteit van mensen die worstelen om rond te komen. In die spanning ontstaan verhalen die soms te mooi lijken om waar te zijn, en dat vaak ook zijn. Juist omdat de nood hoog is, worden de verleidelijke verhalen geloofwaardig verpakt: een weduwe met een buitenlandse man, een carrièrevrouw met zogenaamd eindeloze creditcards, of iemand die bankafschriften toont om vertrouwen te winnen. Daarom voelt het alsof elke swipe niet alleen een kans op een ontmoeting is, maar ook een sprong in een wereld vol mogelijke valkuilen. In Indonesië is daten via apps niet alleen een spel van aantrekkingskracht, maar ook een arena waar economische ongelijkheid en menselijke verlangens elkaar kruisen, en waar de risico’s groter zijn omdat de verleiding vaak hand in hand gaat met de noodzaak.
In de volkstaal wordt vaak gewaarschuwd voor de stereotypen die je op datingapps tegenkomt. Het is natuurlijk niet goed om vrouwen zo expliciet een stigma op te plakken, maar in de straattaal gebeurt dat wel, meestal met een mix van humor, spot en een flinke scheut vooroordeel. Zo heb je de ani‑ani, vrouwen die via charme en machtige mannen vooruitkomen, en de ayam, een weinig flatteuze term voor sekswerkers. Daarnaast zijn er de cewek matre, materialistisch en altijd uit op cadeaus en de cewek karier, de ambitieuze carrièrevrouw die soms als te intimiderend wordt gezien. Ook de cewek gaul duikt vaak op: trendy, sociaal en vooral zichtbaar op social media en in het nachtleven. Aan de andere kant van het spectrum staat de cewek kampung, het stereotype van de “dorpsmeisjes” die als ouderwets of niet‑hip worden neergezet. En dan is er nog de cewek labil, jonge vrouwen die worden weggezet als wispelturig, emotioneel en makkelijk beïnvloedbaar. Dan is er ook nog e categorie tante: van de tante girang (de vrolijke cougar) tot de tante sosialita (de society‑queen met designerhandtas), en de tante arisan die vooral bekendstaat om haar roddels en pronkpartijen. Soms zelfs de tante bayar, die jonge mannen financieel ondersteunt. Deze stereotypes zijn kleurrijk en vaak hilarisch, maar ze onthullen ook spanningen in de Indonesische samenleving: tussen stad en dorp, traditie en moderniteit, ambitie en verwachtingspatronen. Ze zijn dus meer dan alleen grapjes, terwijl de werkelijkheid natuurlijk veel rijker en genuanceerder is. Eerlijk gezegd: sommige van deze stereotypen komen ook voorbij in mijn eigen datingavonturen een knipoog naar hoe herkenbaar deze labels soms zijn in de praktijk.
Date 1 – De normale persoon
Mijn eerste date was op Februari met een charmante Indonesische dame uit Jakarta, 39 jaar oud. Gescheiden, moeder van één kind, en werkzaam op het ministerie van Financiën. Vanaf het eerste moment voerden we gesprekken die eenvoudig maar waardevol waren: over het opvoeden van kinderen, over de uitdagingen van een scheiding en hoe je daarmee omgaat, en over de druk van een veeleisende baan. Het waren gesprekken die niet draaiden om uiterlijk vertoon of grootse verhalen, maar om herkenbare thema’s uit het dagelijks leven.
Onze eerste ontmoetingen voelden daardoor prettig en vertrouwd. Er was een zekere rust in haar manier van praten, alsof ze niet probeerde indruk te maken maar gewoon zichzelf was. Toch leek het alsof we elkaar meer zagen als gesprekspartner dan als potentiële geliefden. De echte romantische klik bleef uit, maar de gesprekken waren zo normaal en oprecht dat ik ze koesterde.
Na een paar weken begon haar werk steeds meer de overhand te krijgen. Ze worstelde met de balans tussen haar verantwoordelijkheden op het ministerie en haar rol als alleenstaande moeder. Ze zei dat ze het mij niet wilde aandoen om steeds maar kort af te spreken, en dat ze simpelweg geen ruimte zag om iets romantisch op te bouwen. Voor haar was het onmogelijk om werk, moederschap en een nieuwe relatie te combineren.
En toch, ondanks dat het niet verder kwam, bleef ik het gevoel houden dat zij misschien wel de beste kandidaat voor mij was geweest. Juist omdat ze normaal was, omdat ze niet leefde in een wereld van schijn of extreme verhalen, maar gewoon in de realiteit van alledag. Dit was de eerste van een hele serie dates – en zoals je zult lezen, was deze “normale persoon” misschien wel het meest waardevolle hoofdstuk van allemaal. Ik heb nog steeds contact met haar.
Date 2 1001 en 1 Nacht
De tweede date ergens in maart had was een schoonheid met duidelijke Arabische invloeden al vertelden dat dat haar afkomst Minangkabau was. Die afkomst wordt opvallend vaak geclaimd, hier in Indonesie, alsof het een soort kwaliteitslabel is waarmee je net wat beter voor de dag komt. Ze was 43 jaar. Ze had veel in sales gewerkt en in de hospitality branch. De meeste opmerkelijke baan die ze had gehad was een hostess voor een helicopter maatschappij op Bali. Onze eerste date was op een prachtig dakterras in Kuningan. En onze eerste ontmoetingen verliepen goed, bijna moeiteloos zelfs er was veel aantrekkingskracht, en het leek alsof er iets moois kon ontstaan. Maar na een tijdje kwamen er verhalen naar boven die ronduit beangstigend waren: Ze had een verleden van drugsverslaving, een voortdurende strijd met alcohol en op een gegeven kun je dat helaas niet meer los zien van van haar dwangmatige gedrag. Zo stak ze aan een stuk door sigaretten op, bij het eten moest er altijd wijn zijn, en ook een soort van bezitterig gedrag dat steeds sterker naar voren kwam, ze moest altijd weten waar ik was en waarom ik geen tijd had om af te spreken. Dat terwijl we slechts 2 weken aan het daten waren. Ze leefde volledig in het wereldje van uitgaan, nachtleven en feestjes. Wat eerst spannend en verleidelijk leek, veranderde langzaam in een decor dat me meer afstootte dan aantrok. Toen ik haar vertelde dat het beter was om elkaar niet meer te zien, barstte het drama pas echt los. Anderhalve maand hadden we elkaar ontmoet, meer niet, maar de nasleep leek eindeloos. Ze overspoelde me met berichten, vijftig, soms honderd per dag, en telkens vanaf een nieuw nummer dat ik weer moest blokkeren. Het was alsof ik gevangen zat in een digitale achtervolging, een schaduw die me bleef volgen.
Uiteindelijk stapte ik naar het politiebureau. Daar adviseerde de agent mij een app bericht te sturen dat ik naar de politiek zou kunnen gaan en te dreigen aangifte te doen ook omdat ik haar werk adres en woon adres had en het bewijs met al die appjes dat ze eigenlijk te ver was gegaan. Dat hielp gelukkig. En zo eindigde dit hoofdstuk van mijn datingjungle niet met een romantische zonsondergang, maar met het koude licht van een bureau waar de realiteit harder binnenkwam dan ik ooit had verwacht.
Het duurde vervolgens een tijd voordat ik me weer aan een afspraak met een andere vrouw waagde.
Date 3 Master of Ceremonies
De derde date was met een Javaanse dame, afkomstig uit Centraal‑Java. Pure Indoneissche schoonheid. Ik heb nog een foto van haar onopgemaakte gezicht die ik zo als schilderij en elke van mijn woonkamers zou hangen. Ze was opgeleid als ingenieur en had gewerkt voor verschillende mijnbouwbedrijven, waar ze verantwoordelijk was voor het opstellen van veiligheidsprotocollen. Een serieuze achtergrond dus, maar tegelijk had ze een flair die haar ook buiten de technische wereld populair maakte. Omdat ze niet alleen slim maar ook charmant was, liet ze zich regelmatig inhuren als Master of Ceremony. Met haar glimlach en soepele manier van praten wist ze elk evenement moeiteloos aan elkaar te praten. Ik ben een paar keer met haar meegegaan naar zulke bijeenkomsten het waren gelijk onze dates , eerlijk gezegd ook voor het gratis eten, en telkens verbaasde ik me over hoe ze met woorden en humor de zaal in haar greep hield. We hebben twee maanden gedate. Ze was lief en zorgzaam en een wervelstorm in bed. Het leek een veelbelovende kennismaking, een vrouw die zowel intelligentie als charisma combineerde. Maar na een paar van deze spannende ontmoetingen kwam de schok: ze bleek getrouwd te zijn. Met het werk als ceremonie meester kon ze makkelijk voor haar man verhullen dat ze een paar dagen van huis moest. Ze legde uit dat haar man was vreemd gegaan en dat ze wraak op hem wilde nemen. We gingen nog even door maar uiteindelijk werd het een maandje of 2 stil en ze wilde niet meer afspreken. Ze had het bijgelegd met haar man. We onderhouden nog steeds oppervlakkig contact.
Date 4 Noorse Saga
Terwijl het stil viel met de Master of Ceremony begon ik met de vierde date bracht me bij een dame met een heel ander verhaal. Een dame uit Tangerang, half filipijns half Indonesisch. Werkzaam in de marketing voor een mall in BSD (dat beweerde ze). Ze vertelde dat ze ooit getrouwd was geweest met een Noorse man, die inmiddels was overleden. Uit dat huwelijk had ze een dochter, maar het meisje was in Europa achtergebleven. Zelf verbleef ze nu in Indonesië, samen met haar familie. Wat ze daar precies deed, bleef vaag en onduidelijk. Veel drama.
Wat wél duidelijk werd in een korte tijd, was haar constante vraag om geld. Steeds opnieuw kwam ze met verzoeken om iets te lenen. Om haar verhaal kracht bij te zetten liet ze bankafschriften zien, bewijsstukken waaruit moest blijken dat ze geld had en het zonder problemen kon terugbetalen. Het leek geloofwaardig, bijna overtuigend. Een rode vlag, maar eentje die je pas achteraf als zodanig herkent. Want soms laat je je meeslepen door een verhaal dat goed klinkt, en soms is het gewoon prettig om weer eens Engels te spreken met iemand die je begrijpt. Maar ik besloot om het uiteindelijk toch te stoppen. De bedragen die ik haar leende waren ontzettend klein. Een keer 50 euro en een keer 20 euro. Uiteraard niet teruggekregen. Maar ik hield er een slecht gevoel aan over. Om eerlijk te zijn ik heb misschien 4 x iets met haar afgesproken over een periode van 2 weken. : Maar zelf die tijd was pure tijdsverspliling.
De vijfde date was met een Indonesische dame van Chinese afkomst. Het was een korte borrel die eindigde in passionele avond in haar apartemment. Gedurende een maand heb ik een aantal keren zo met haar afgesproken. En meteen merkte ik: dit waren compleet andere gesprekken. Het ging niet over kleine dagelijkse dingen, maar over reizen naar Europa, over inkomen, opleidingen en vooral over materiële zaken. Ze verscheen met een dikke designer tas, een glanzende portemonnee van een bekend luxemerk, en een hele rits aan creditcards die ze achteloos liet zien alsof het een verzameling trofeeën was. Alcohol hoorde erbij, en de restaurants waar ze me mee naartoe nam waren altijd de duurste in de stad. Maar wat me vooral ergerde, was haar agenda. Ze leefde in een strak schema van sport en sociale verplichtingen. Golf in de ochtend, padel in de middag, tennis in de avond en daartussenin nog een lunchafspraak of een borrel. Kortom het was moelijk om echt een connectie te krijgen. Ik herinner me een scène waarin ik haar vroeg of ze tijd had om samen een eenvoudige koffie te drinken. Ze glimlachte, keek op haar telefoon en zei: “Misschien volgende week, maar ik heb Het klonk alsof ik probeerde een afspraak te maken met een minister, niet met een date.
Een andere keer zat ik tegenover haar in een duur restaurant, terwijl ze halverwege het gesprek haar sporttas naast zich zette. “Ik moet straks door naar tennis,” zei ze, alsof het vanzelfsprekend was dat ons diner slechts een tussenstop was op weg naar de volgende activiteit. Langzaam begon ik te beseffen dat ik niet echt deel uitmaakte van haar leven, maar hooguit een voetnoot tussen haar sociale evenementen. Wat eerst indrukwekkend leek, een beeldschone vrouw met discipline, energie en een bruisend netwerk, werd uiteindelijk een muur waar ik niet doorheen kwam. Er werd ook nooit gesproken over haar echte baan. Ze had ooit vastgoed gezegd. Ik vermoedde dat e ook getrouwd was. Uiteindelijk verwaterde het contact al snel. Ik heb mezelf geen moeite genomen om me er in te verdiepen hoe en waarom.
De 6e date
En gelukkig bij de zesde date had ik het gevoel dat ik eindelijk beet had ik meer geluk een hele lieve dame uit Surabaya! Met wie ik nog steeds samen ben*. 33 jaren jong afkomstig uit Surabaya moeder van 1 dochter. Werkzaam als financieel adviseur bij een bedrijf dat handelt in natuurproducten. Ook ontmoet via de dating app en onze eerste date was bij MC donnalds. Ik probeer daar atlijd af te spreken want als je van mc Donalds houdt en je daar voor uit durft te komen dan ben je gewoon mijn type. Ze was bijzonder intelligent. Welbespraakt in het engels maar rustig. Anders rustig dan ik. Meer een rustende vulkaan. Ook een beetje een nerd. Maar ik kon er fijne gesprekken mee hebben en onze gezamelijke uitjes waren erg leuk. UIteindelijk ging het zo goed dat
ze het einde van het jaar bij me in trok. Wel snel maar we zien wel hoe dat gaat. Vergelijkbaar met de dame van mijn eerste date. Ik denk haar belangrijkste eigenschap is dat ze net zaols ik een baan heeft waar ze hard moet werken. Zelfstandig is. In haar werk coacht ze veel jongere generatie. En die ervaring gebruikt ze ook om met mij op te gaan. De discussie die momenteel gaande is is of we moeten trouwen. Dit omdat haar familie (aan de andere kant van Java) weet dat ze bij me ingetrokken is. We kunnen de boel een beetje omdat ze zegt dat ze in een aparte slaapkamer slaapt. Of dat geloof waardig is. De dochter is kind met speciale behoeften. Ze is doof en haar ontwikkeling loopt achter. Haar dochter zit op een speciale school en volgt lessen bij een speciale begeleider. Omdat de vader al vroeg uit het leven is verdwenen is De moeder naar Jakarta getrokken om daar een vaste baan te vinden. Werken is zwaar en gelukkig vindt ze in mij een bron van rust en afleiding. Ze snapt alleen niet hoe ik mijn baan zo goed uithoudt. Ik haar famlie ontmoet in Surabaya.Het gaat goed omdat ze engels spreekt en begrijpt. En toch zijn er ook kleinie dingen waar ik voorzicht mee moet zijn. Ook al is ze in haar functie financieel verantwoordelijk voor een bedrijf en heeft ze een team onder zich werken. Op persoonlijk vlak heeft ze schulden. Die ze zegt voortkomen doordat ze haar ouders moet ondersteunen, het onderhoud van haar dochter duur is maar ook omdat zij leningen heeft afgesloten.
Ik beschrijf hier 6 dates. Maar wat heb ik deze zes vrouwen te bieden? Wat zou ik ze moeten bieden. Ik ben op zoek om in die paar uurtjes dat ik niet met werk of met mijn familie bezig ben, me niet alleen te voelen…. die me kan coachen en sturen zoals mijn huidige date dat doet. Ze helpt me met belasting aangifte, ze checkt of mijn papieren in orde zijn voor de immigratie dienst en ze helpt me met mijn familie. Ook al begreep ik van haar dat ondanks ze Indonesisch spreekt mijn moeder en de rest van de familie gewoon veel energie vragen. Ik ben dus niet de enige
Ik zie wel uitdagingen in het overbruggen van het cultuurverschil. In Indonsie kun je niet zomaar bij iemand intrekken of met iemand samenwonen zonder getrouwd te zijn. Het maakt niet uit welk geloof je aanhangt. Dat een dame een hijab draag vind ik eigenlijk wel fijn. Ze voelen zich er zelf prettig en veilig bij. Er is nog steeds een gezicht tegen wie je praat en het staat als symbool voor bescheidenheid. Dat schept een sfeer scheppen waarin gesprekken meer gaan over inhoud en persoonlijkheid dan over uiterlijk. Het geeft mij ook het g gevoel geven dat ik de bredere culturele of spirituele traditie respecteer en begrijp en voor mij een teken zijn van herkenning en verbondenheid met mijn achtergrond. De hijab mag geen hindernis zijn om iemand te liken. Het straalt vertrouwen en geloof uit en in vele gevallen een integer beleefd persoon. De vrouw zal vragen na een paar dates bij jou thuis of ze haar Hijab mag afdoen in jouw afwezigheid. Dan weet je dat je goed zit.
En als ik langzaam naar een conclusie mag toeschrijven. Bijna alle date’s hadden een gemeenschappelijke deler. Vrouwen in Indonesie worstelen, misschien zoeken ze daarom wel hun heil of afleiding in daten. Niet iedereen zit er met een positief doel. Daten via een app is niet zonder risico’s. Veel mensen zijn opportunisitsch op zoek naar verbetering van hun leven. Hun behoeften worden aangewakkerd door foto’s die ze zien. De foto’s op mijn dating profiel zijn vrij neutraal. Geen van de foto’s benadrukt mijn status. De vrouwen die ik in indonesie heb ontmoet zijn romantisch, intens passioneel, bedreven en fantiek met intimiteit. Het zijn supervrouwen. Bewust van hun eigen met een krachtige energieke drive. Ik zou mijn brood kunnen verdienen met verhalen als ik daar aan terugdenk. Ik vraag me af of dat bij mannen ook zo is. De vrouw is energiek, Ik snap niet waarom gendergongelijkheid nog zo groot. De vrouw is de energie en de drijvende kracht achter alles wat.
Graag gedaan!
Over mijn bijzonder persoonlijke inkijk in mijn liefdesleven. Denken jullie dat dit materiaal geschikt is om een boek te schrijven of kan het beter nog een tijdje op de planken blijen liggen (een beetje laat daarvoor) Geen idee waarom ik eigenlijk geen blad voor mijn mond neem als het over mijzelf schrijf.
Laat het weten.